A Minor State of Flux
Arti et Amicitiae, Amsterdam 
opening 10 March
11 March - 15 April, 2017

Isabelle Andriessen (NL)
Maria Barnas (NL)
LD Garnier (FR)
Paul Geelen (NL)
Sean Hannan & Steven van Grinsven (NL)
Roel Heremans (B) 
Bram de Jonghe (B)
Lennart Lahuis (NL)
Eric Sidner (US)
Sanne Vaassen (NL)
Robin Waart (NL)
Jee Young Sim (KR)

Het idee dat materie opgebouwd is uit kleinere deeltjes is verre van nieuw. In de 6e eeuw voor Christus speelde men reeds met de gedachte van een niet stilstaande wereld waarin deeltjes slechts bestonden bij de gratie van nog kleinere deeltjes, welke weer bestaan bij de gratie van nog kleinere deeltjes tot uiteindelijk de ondeelbaarheid der dingen om de hoek komt kijken. Deze onderliggende en sinds de 6e eeuw v.Chr. sterk ver jnde gedachte vormt de voedingsbodem voor de door Seán Hannan & Steven van Grinsven samenge- stelde tentoonstelling ‘A minor state of ux’.

Deze en aanpalende gedachtes omsluiten het binnen Arti et Amicitiae gepresenteerde werk waarin uïditeit, rotatie en mutatie centraal staat. De tentoonstelling onderzoekt op spelende wijze, in een instabiele omgeving, de werkelijke reikwijdte van het waarnemings- vermogen. Wat registreren we? Wat zijn de processen en structuren die aan ons gezichts- veld voorbij trekken? Hoe bepalen we wat waardevol of waardeloos is wanneer altijd alles in beweging is, zelfs als we het niet opnemen? Zien we ooit hetzelfde schilderij meer dan eens wanneer de fysiologische, politieke en sociale omgevingsfactoren continue in transi- tie zijn? De werken in de tentoonstelling, gemeten langs een wetenschappelijke lat, geven op loso sche wijze gestalte aan deze vragen. Door de nadruk te leggen op de levensloop wordt voor het verwelkingsproces een even belangrijke rol ingeruimd als voor de kiem die geboorte geeft aan het werk zelf. ‘A minor state of ux’ zoekt het spectaculaire in het ledi- ge en is een pleidooi voor het omarmen van het vluchtige.

De tentoonstelling wordt wiskundig onderbouwd door een bijdrage van Giovanni Ciná (PhD, UvA) waarbij middels categorietheorie een mogelijke opeenvolging van levenscycli wordt weergegeven in een voortdurende zichzelf voedende structuur. De tentoonstelling wordt gecomplementeerd door een door Roosje Klap en Pauline Le Pape vormgegeven publicatie met daarin teksten van Laurie Cluitmans, Akkemay Lammers en Julia Mullié.

Mede mogelijk gemaakt door: Amsterdams Fonds voor de Kunst, Stichting Niemeijer Fonds, Stichting Stokroos & Arti et Amicitiae
__________________________________________________________________
Isabelle Andriessen
Resilient Bodies
Hotel Maria Kapel, Hoorn 
21 January – 11 February, 2017
 
'Interface - competing organic forms overlaid by mechanisms designed to serve secondary appetites', 2016
'Interface - competing organic forms overlaid by mechanisms designed to serve secondary appetites', 2016

In a process in which reality has caught up with science fiction, our unrelenting drive of controlling and manipulating our surrounding has lead to a new geological era called the Anthropocene. While the scientific community is debating the epoch’s beginning – the advent of agriculture, the Industrial Revolution, the first nuclear bomb tests, or the more recent expansive growth in human population – they do agree on the defining factor of the new era, namely the human species being the single biggest cause of the ecological processes shaping the planet. From this daunting reality, Isabelle Andriessen creates sculptures that can be read as future fossils of a time where the products of our making still exist long after every other human trace is gone. This image is haunting as it is beautiful. Shiny objects and plastic floating in pools of everlasting detritus. It is an attractive, toxic world. This not the usual apocalyptic vision or a warning of what is to come, but a imaginative visualisation of what is already here, and an exploration of how we relate to the resources of our planet, the materials we create, and what we ultimately leave behind.

Resilient Bodies consists of several large ceramic sculptures that conduct heat in order to melt wax and plastic forms displayed on top of them. The wax is also called paraffin, a derivable from petroleum, and extracted through processes that give us energy but also creates products that will outlive us. Over the course of the exhibition these forms and materials transform and morph around scrap leftovers. The sculptures are thus entangled in a process of their own. Shown in Hotel Maria Kapel’s 16th century chapel space, the work consequently confronts us with several different experiences of time. Whereas the age of the chapel can still be experienced on a human time scale, Andriessen’s future and the processes it invokes are almost impossible to grasp.
 
Isabelle Andriessen (NL) lives and works in Amsterdam. Previous solo exhibitions include, Protobodies, CINNNAMON, Rotterdam and The Mesh; strange strangers between life and non-life, KHM gallery, Malmö. She has been included in numerous of group exhibitions including, Hybrid Modus, Bredelar (DE); The Hot Show, Galleri Nicolai Wallner, Copenhagen (DK); Architecture of the Senses, New Shelter Plan, Copenhagen (DK). From January 2017 Andriessen will start the artist in residency program at Rijksakademie, Amsterdam (NL).